Naderend onderhoud en jubileum

Nu het eind van het jaar nadert, merk ik ook dat de Quest aan een onderhoudsbeurtje toe is.
De afgelopen tijd heb ik gemiddeld 2-3 keer per week een woonwerk rit gedaan. Met het weer van de afgelopen weken was het goed om te merken dat ik er uiteindelijk weinig last van gehad heb. Alleen de harde wind heeft me een aantal keren doen besluiten om de fiets te laten staan, en de auto te pakken.

Qua onderhoud staan er de komende weken een aantal zaken op de planning.

• de ketting weer eens geheel schoon maken en opnieuw oliën
• de versnelling goed afstellen. de twee lichtste verzetten lijken niet geheel synchroon te lopen. Als ik terug schakel schieten de trappers altijd door. Daarnaast slaan de trappers vaker door met het kracht uitoefenen. Daar moet dus wat aan gedaan worden.
• Het hinderlijk kreunen van de veren voor wil ik nu toch gaan aanpakken.
• Het uiterlijk van de velomobiel ga ik ook aanpakken. Inmiddels heb ik al de kraakjes in de gelcoat uitgeslepen, en kan ik gaan starten met het vullen van deze naden met plamuur. Daarna glad schuren, schuren en nog eens schuren. Pas daarna kan er een nieuw en fris kleurtje op de fiets. Ik verwacht echter dat dat nog wel even gaat duren, dus voorlopig blijft het nog even een Ratrod.
• De kap herstellen en voorzien van een nieuwe kleur. Er is nu een hap uit de onderzijde, waar nu water door naar binnen slaat. Die wil ik weer dicht maken. Het vizier heb ik inmiddels al wat aangepast, en de pasvorm is ook wat verbetert op de kap. Hierdoor komt er nagenoeg geen water meer via de bovenzijde meer naar binnen. 

Ik moet echter zeggen dat ik tot nog toe alleen met schuimkap gereden heb. Op de een of andere manier trekt het rijden met de kap me niet zo. Ik zit bovendien bijna met mijn hoofd tegen de kap aan, en dat rijdt minder prettig. (zeker als je nagenoeg kaal bent).

Mijn heupblessure blijft wat opspelen, maar ik heb het idee dat het langzaam beter wordt. Dus rustig aan wat meer uitbouwen.

Op dit moment rijd ik ook bijna een jaar in een Velomobiel. Eerst in de Alleweder, tot mei, en toen in de Quest. Ik moet zeggen dat het me zeer goed bevalt. 

Ik vind het nog steeds vervelend als ik smorgens in de kou naar buiten moet, mijn spullen in de fiets moet doen, en dan in het donker op weg moet. 

Maar als ik dan een keer fiets, blijkt het toch altijd wel weer lekker te zijn. 

Alleen die viziertjes en verblindende tegenliggers blijf ik erg vervelend vinden.....

weinig te melden

Zoals de titel aan aangeeft, er is weinig bijzonders te melden. De Quest rijdt bijna naar behoren. Inmiddels rijd ik voor en achter in de winteropstelling van Wim dwz: voor marathon plus, en achter een Swalbe Almotion.
Ik heb intussen wel een reservebinnenband achter moeten omleggen, aangezien kort na montage bleek dat de band leegliep. De oude band doet nu dienst als reserve.

De versnelling heb ik wat bijgesteld, omdat de grootste 3 bladen achter niet lekker te schakelen waren. Nu is echter de rek wel uit de verstelling van de derailleur achter.

Deze week heb ik maar 2 keer gefietst, vanwege afspraken en het feit dat ik niet fit ben. Ik heb een verkoudheid opgelopen, en daar kom ik maar niet af. Resultaat is keelpijn, zeer lijf, en weinig longinhoud.
De afgelopen week heb ik daarom maar rustig aan gedaan. (ik leer het nog wel). Rustig rijden, met een snelheid van ca 30-50km/u levert steevast een gemiddelde van 28-29 op over 17,5 km.

Wat ik nog wel een nadeel vindt zijn de vizieren. Die zijn met deze vochtige omstandigheden niet lekker. Ze beslaan constant, ondanks de rain en fogshield die ik erop gesmeerd heb. Ook regendruppels worden niet lekker afgevoerd. De racekap heb ik dan ook nog niet weer gebruikt. Daar wil ik toch eerst iets van een pinlock of iets dergelijks in zien te fabrieken.
Met de schuimkap "cabrio"rijden bevalt me overigens ook veel beter, ondanks de koude luchtstroom rond mijn schouders. Ik heb sinds kort een nieuwe pet met oorflappen, die sluiten goed aan, en dat is met die kou wel lekker.

De komende week wordt een rustige week, aangezien we zondag weer een danswedstrijd hebben, en dan doen we het qua trainen rustig aan, om de spieren niet te overbelasten.
Nu alleen die verkoudheid nog kwijtraken......

Edit:
Vergeet ik nog bijna dat ik toch wat meer lichamelijke problemen heb. Ik heb al enige tijd last van mijn linkerbeen. Het blijkt dat de aanhechting van de hamstring op mijn heupbot/kom wat geirriteerd is. En laat dat nu net de plek zijn waar je op zit.... Ook in de quest heb ik er last van. Het is meestal niet verschrikkelijk pijnlijk, maar wel irritant, en het hoort niet. Er zijn nl ook dagen dat ik er wel veel last van heb. Hopelijk zal een bezoek aan een chiropractor me weer wat verder helpen. Ik heb ook mijn houding in de fiets al eens nader bekeken, maar ik kan geen afwijkingen ontdekken.

Verlichting deel 2

Vandaag lag er bij thuiskomst een pakketje voor me klaar. Daar verheug ik me altijd op, en nu dus ook. In het pakketje zat de fibreflare die ik onlangs gekocht heb.

Ik heb de lamp inmiddels gemonteerd aan de tilbeugel achter op de fiets.
Op deze manier is gelijk duidelijk dat er wat rijdt.

Onbedoeld een langere rit

Vanmorgen ben ik weer op de fiets naar het werk gegaan. Eerst heb ik de kinderen naar school gebracht. Daarna lekker op mijn gemak naar Zwolle gefietst.
Ik leer het nog wel een keer, rustig aan doen.

Vanmiddag besloot ik om niet via de Zwolseweg naar huis te rijden, maar via de dijk langs Zalk en Kamperveen te rijden. Ik had daar met de fiets nog nooit gereden (wel regelmatig met de cabrio), dus het werd tijd om daar verandering in te brengen.

De gehele rit lekker rustig gereden, en genoten van het zonnetje en het uitzicht. Helaas verliep het bij De Zande even anders dan gehoopt. Het is vanaf daar nog ca. 6km naar huis. Toen ik De Zande uit kwam bleek dat het fietspad afgesloten was vanwege werkzaamheden. De auto's worden daar ook over één rijstrook geleid, en er is nog een soort verharding van staalplaten gemaakt, waar je dan schijnbaar als fiets over moet. Daarbij kwam ook nog eens dat dit tijdelijke fietspad erg smal was, en een aantal haakse bochten bevatte, waarbij je ook nog eens door de berm moest.

Na dit zo eens even bekeken te hebben, was mijn besluit al vrij snel genomen. via deze weg naar huis gaat het niet worden......
Alternatief is om via de polder te rijden, maar ja, daar rijden nu allemaal boeren met grote voertuigen, die een enorme ravage achterlaten op de wegen. Ook dat was niet echt aantrekkelijk.
Een ander alternatief was om weer naar Wezep te rijden, en toch via Zwolle terug te gaan, of richting Elburg langs het Veluwemeer te rijden.

Ik besloot vanwege het lekkere weer om het laatste maar te doen. Dus ondanks dat ik bijna thuis was, toch maar de andere kant op gereden, en koers gezet naar Elburg. Bij de Zuiderzeestraatweg aangekomen kun je duidelijk merken dat het herfst is, het gehele fietspad ligt bezaaid met eikels (van die dingen die uit de boom vallen, niet het andere soort....), blad en takken, en ik ben blij dat ik de Marathons onder de fiets heb.

Gelukkig rijd ik verder geen lek, en kan ik na een kleine inzinking toch met een net tempo richting Elburg rijden. Een van mijn opdrachtgevers krijgt het voor elkaar om mij altijd te bellen als ik in de fiets zit. Aangezien ik met mijn koptelefoon muziek luister op mijn telefoon, neem ik hem vaak per ongeluk toch op. Ook nu belt hij weer, en stop maar even om hem te woord te staan. Bij Elburg slaat de hongerklap even toe, maar daar helpt een plak ontbijtkoek prima tegen. Als ik uiteindelijk langs het Veluwemeer rijdt krijg ik weer een verrassing (bij de spoortunnel). Weer een wegomlegging!!!
Gelukkig weten ze in Flevoland wel hoe ze deze velomobielvriendelijk aan moeten leggen, dus ik kan hier wel doorrijden.

Na 47km in anderhalf uur, en met een gemiddelde snelheid van 30,8km/u ben ik eindelijk thuis. Achteraf valt me de snelheid niet tegen, ik heb nl zeker 10 min stil gestaan op het totaal. .

Oliebollen tocht????

Ik zag net een berichtje voorbij komen over de komende oliebollen tocht. Het lijkt me erg leuk om een keer mee te maken, dus ik ga de komende tijd eens uitzoeken hoe ik dat kan gaan organiseren.
De snelste manier is om met de auto heen te gaan en een aanhanger (of ik moet eens passen of de quest achter in de Espace past).
Maar ja, ik hoor van veel mensen dat ze altijd fietsend naar het startpunt gaan, en dat is natuurlijk wel de ultieme uitdaging.
Dit betekent echter wel een rit van 94 km heen, de rit zelf, en dan natuurlijk ook weer 94 km terug. Dat is toch wel vrij veel. Mijn langste rit is nu ca 50km geweest.....
Een alternatief is dan een of twee overnachtingen, zodat ik niet alles op een dag hoef te rijden.

Dus er is nog genoeg uit te zoeken en te overdenken......

Lekke band

Na de gebeurtenissen van vorige week heb ik zaterdag en zondag gebruikt om alles weer even na te lopen. Omdat het wat kouder wordt en ook natter, wilde ik de fiets gelijk klaar maken voor de herfst.

Dit betekende dat ik het vizier dat op de kap zit vervangen heb. Aan de hand van de vorm die Wim al bepaald had, ben ik aan het experimenteren geslagen, en ik heb intussen een vizier dat nog strakker aansluit op de kap dan eerder het geval was.
Deze ga ik dit weekend ook behandelen met RainX, zodat ik hopelijk als het echt gaat gieten voldoende zicht houdt. (Dit was ook de reden om het XL vizier weer te verwijderen, met het koudere weer beslaat het, waardoor je niets meer ziet)

Verder heb ik de schredda voorbanden verwisseld voor de marathon banden die ik nog had van Wim.
Omdat er nu steeds meer rommel op de fietspaden ligt, leek me dit wel verstandig, zodat ik minder kans heb op lekke banden......
Natuurlijk had ik prompt donderdag een bijna klapband. Blijkbaar ben ik op ongeveer 1km van mijn huis door een scherp voorwerp gereden. Deze heeft zelfs de anti leklaag van de marathonband doorboord en ingesneden. Omdat ik erg moe was, nog een afspraak had, erg dicht bij huis was, en het OOK nog begon te regenen ben ik erg stout geweest. Ik ben doorgereden..... heel voorzichtig, dat wel.

De binnenband is afgeschreven en de buitenband ook, het lijkt wel alsof ik door een stuk metaal gereden ben, er zit een scheur in de band, haaks op de velg. Dus dat wordt een nieuwe buitenband en binnenband. Daarbij wil ik ook nog een extra binnenband.
Ik twijfel nog of ik gelijk naar de marathon plus zal schakelen, maar dan moet ik eigenlijk ook de andere kant vervangen.

een veelbewogen week.....

Nadat ik vorige week de hele week niet gefietst had (erg slecht.....) had ik deze week goede voornemens om tussen de afspraken door met de fiets naar het werk te gaan.

Maandag ging niet lukken, want een afspraak op kantoor Groningen. De rest van de week zou het echter wel moeten kunnen. Dat betekent dan gelijk de eerste keer dat ik 4 dagen, en dan ook nog achter elkaar, naar het werk ga.

Vol goede moed ben ik dinsdag in de fiets geklommen, na eerste de kinderen uitgezwaaid te hebben. rond 8.20u zat ik in de fiets onderweg naar Zwolle. Het optimisme duurde echter niet lang. Ik kon al merken dat ik last van mijn benen kreeg, net alsof ik al veel dagen gefietst had. Ik vermoed dat het door de week stilstand komt. Omdat ik de hele week wilde fietsen besloot ik lekker rustig aan te doen (35-38km/h).

Op de Zwolseweg bij de afslag Wilsum ging het ineens bijna helemaal mis. De situatie is daar als volgt:
- De fietsers kunnen daar in 2 richtingen over de ventweg die evenwijdig aan de zwolseweg loopt rijden. Ik neem deze zijde altijd heen en terug.
- haaks op deze weg komt een weg vanuit Wilsum, waarbij de voertuigen vanuit Wilsum voorrang moeten geven aan de ventweg en verkeer op de Zwolseweg.

Als ik aan kom rijden zie ik dat er een aantal auto's vanuit Wilsum aan komen rijden. Geen probleem, ik moet nog een stuk, en ik heb bovendien voorrang. Hoe dichter ik bij de kruising kom, hoe meer ik me afvraag of de voorste auto me wel gezien heeft, en wanneer die van plan is te gaan remmen.
Uit voorzorg vertraag ik iets. Het lijkt er dan op dat de bestuurder mij gezien heeft, ze kijkt duidelijk mijn kant op, en voor mijn gevoel heb ik oogcontact (al is het op ca 15m afstand).

Dat blijkt dus een grove misrekening. Ze stopt helemaal niet, en terwijl we beide de kruising op rijden kijkt ze me met grote ogen aan, terwijl ik recht op de bestuurdersdeur afkom.
Uit alle macht probeer ik twee dingen, terwijl ik tegelijk denk "daar ga ik".....

• remmen
• bijsturen

Op de een of andere manier lukt het me om zodanig mee te sturen dat ik evenwijdig met de auto richting de weg rijd. Dat duurt echter niet lang, want daar staat ook een middengeleider (met zo'n hoge stoeprand). en daar rijd ik nu recht op af!

Door wat bij te sturen (richting auto) weet ik een frontale botsing te voorkomen, maar de onderkant van de quest schampt de stoeprand, en ik kom vrij hard met het wiel tegen deze rand.

Al vloekend en tierend (sorry daarvoor, maar ik dacht dat mijn laatste uur geslagen had) klauter ik uit de fiets. Dit lukt natuurlijk niet direct door de schuimkap. Bij het verwijderen vliegt mijn pet van mijn hoofd. Ik heb intussen het idee dat de vrouw aanstalten maakt om er vandoor te gaan. Hierdoor wordt ik nog bozer.

Gelukkig is dit niet het geval (er zijn dus toch nog fatsoenlijke mensen). Ze keert de auto om de middenberm, stopt, en spreekt me aan. Ze verontschuldigd zich meermaals, en geeft aan me niet gezien te hebben. ze had haast, want ze moest naar de dokter..... Had ze me bijna mee kunnen nemen.

Intussen kalmeer ik wat, en maak ook mijn excuses voor mijn reactie, en leg uit dat ik me werkelijk kapot geschrokken ben. intussen inspecteer ik de fiets.

Op een nieuwe kras aan de onderzijde na kan ik niets ontdekken. Gelukkig.

Hiermee is voor mij (en voor de bestuurder) alles opgelost, en zij gaat alsnog op weg naar de dokter.

Ik heb toch nog even nodig om bij te komen, en terwijl ik wat later weer op weg ga lijkt het tempo niet te willen komen. Bij controle op het werk blijkt dat de adrenaline toch zijn werk gedaan heeft, want inclusief stop heb ik maar 36min over 16km gedaan, en dat is behoorlijk vlot.

Ik merk de volgende dag echter dat ik toch wel geschrokken ben. ik zoek op de bewuste kruising nog actiever oogcontact, en doe veel rustiger aan. Het fietsen gaat echter moeizaam. Donderdag en vandaag besluit ik daarom rustig aan te doen, en niet te gaan fietsen. 

Vandaag en morgen loop ik de fiets nog even grondig na, en krijgt hij een kleine onderhouds en inspectiebeurt. Volgende week gaan we dan vol goede moed weer verder.

Ik hoop alleen wel dat dit me niet nog een keer overkomt, want ik voel me ineens 5 jaar ouder.......